خاطرات من و كتابخانه

طبق قولي كه داده بودم امروز اولين بخش از خاطرات من و كتابخانه را ثبت ميكنم.

وقتي توكتابخانه كار ميكني، ميتونه هر لحضه ي اين كار و هر مراجع به عنوان خاطره اي منحصر بفرد برات اتفاق بيفته. خاطره اي كه گاه تا آخر عمر در ذهن باقي مي ماند. از كودك خردسال 4-5 ساله اي كه با اشتياق تمام وارد كتابخانه ميشود و با صداي بلند سلام ميكند و حتي نميتواند فاميلي خود را به درستي بيان كند و شماي كتابدار را به خنده وا ميدارد و باعث ميشود در هربار مراجعه از او بخواهي خودش را معرفي كند و او با لهجه شيرينش و با سادگي تمام ميپذيرد و با اين كار خاطره اي دلنشين از خود به جا ميگذارد. ماه ها و سالها ميگذرد و اين عضو كوچك كتابخانه دوران خردسالي را پشت سر ميگذارد. مهدش تمام ميشود و پيش دبستاني اش را در جاي ديگري مي گذراند و حتي مدرسه اش را. كلاس اول، كلاس دوم و ... ولي هنوز هم بلافاصله همان روز آخرين امتحان با اشتياق تمام به كتابخانه مي آيد و درخواست تمديد عضويت و شركت در فعاليتهاي تابستانه كتابخانه را مي نمايد. و تو با خود مي انديشي به راستي اين همان خردسال سه ساله اي است كه با مادرش به كتابخانه مي آمد و يكي از بهترين تفريحاتش اين بود كه از شما درخواست برگه نقاشي كند و بعد هم نقاشي اش را به شما هديه كرده و با آب و تاب آن را براي شما تعريف كند و بگويد كه خاله كتابدار اينو براي شما كشيدم.